Давай до свиданя.
ΤΙ ΦΟΒΑΣΑΙ ΤΩΡΑ
Κυριακή 30 Απριλίου 2017
Σάββατο 12 Δεκεμβρίου 2015
Λέξεις δεν
Λέξεις δεν βγαίνουν
μήτε μπαίνουν
Σκέψεις χτυπάνε
στα κάγκελα του νου
κλεισμένες
Μέρες περνάνε
και περνάνε
και περνάνε
Κανείς δεν σε κυνηγάει πια
ο χρόνος
μόνο
μήτε μπαίνουν
Σκέψεις χτυπάνε
στα κάγκελα του νου
κλεισμένες
Μέρες περνάνε
και περνάνε
και περνάνε
Κανείς δεν σε κυνηγάει πια
ο χρόνος
μόνο
Κυριακή 4 Οκτωβρίου 2015
Δεν αγαπάς εσύ κανέναν
και καμιά
Δεν αγαπάς ανθρώπους
Μονάχα ιδέες ανθρώπων
μονάχα ιδέες γυναικών
μονάχα ιδέες αγαπάς
Δεν αγαπάς ανθρώπους
Μονάχα τα άυλα
μονάχα τα άφθαστα
μονάχα τα αέρινα
Και τι είναι η αγάπη σου τελικά;
Μονάχα άυλη
μονάχα άφθαστη
μονάχα αέρινη
Μονάχα ανύπαρκτη
της φαντασίας σου,
μικρό παιδί
Δεν αγαπάς ανθρώπους
Μονάχα ιδέες ανθρώπων
μονάχα ιδέες γυναικών
μονάχα ιδέες αγαπάς
Δεν αγαπάς ανθρώπους
Μονάχα τα άυλα
μονάχα τα άφθαστα
μονάχα τα αέρινα
Και τι είναι η αγάπη σου τελικά;
Μονάχα άυλη
μονάχα άφθαστη
μονάχα αέρινη
Μονάχα ανύπαρκτη
της φαντασίας σου,
μικρό παιδί
Τρίτη 14 Απριλίου 2015
Βία
Βία στο σπίτι,
ποτέ δεν είσαι αρκετός για τον πατέρα
Βία στο σχολείο,
ποτέ δεν είσαι αρκετός για τον περίγυρο
Βία στην δουλειά
Βία στον στρατό
Βία στις σχέσεις
ΒΙΑ
ΒΙΑ
ΒΙΑ
Σκότωσε για να μην σκοτωθείς
Μίσος για όλους σας.
ποτέ δεν είσαι αρκετός για τον πατέρα
Βία στο σχολείο,
ποτέ δεν είσαι αρκετός για τον περίγυρο
Βία στην δουλειά
Βία στον στρατό
Βία στις σχέσεις
ΒΙΑ
ΒΙΑ
ΒΙΑ
Σκότωσε για να μην σκοτωθείς
Μίσος για όλους σας.
Πέμπτη 5 Μαρτίου 2015
Ξύπνησε έντρομος
Ξύπνησε έντρομος. Ψέμματα. Πιο πολύ προβληματισμένος παρά έντρομος. Την είδε στον ύπνο του μετά από καιρό να του λέει πως θα φύγει. Τόσο καιρό που έκανε να την δει στον ξύπνιο του, σαν να γαλήνεψε. Όχι επειδή θα έφευγε. Την ένιωθε μακρυά του τον τελευταίο καιρό εξάλλου. Μα επειδή αποδέχτηκε και συνήθισε την μοναξιά του. Ίσως και να την αγάπησε πάλι. Θέλοντας και μη η πληθωρική περσόνα της του επέβαλλε τον ρυθμό της.
Στην αρχή την ακολουθούσε με την θέλησή του. Κατά κάποιον τρόπο είχε υποταχτεί στο οργανωμένο χάος της. Στο γέλιο της. Στην φωνή της. Αλλά σταδιακά άρχισε να αναπτύσσει μέσα του, όπως πάντα έκανε, φωνές αντίστασης, φωνές αντίδρασης.
Παρατήρησε πως όποτε πήγαινε με τα νερά της, με την θέλησή του, με την υποταγμένη θέλησή του, ζούσε εν χαλαρώ. Μια πρωτόγνωρη χαλαρότητα, ή μάλλον καλύτερα, μια χαλαρότητα που την είχε ζήσει και στο παρελθόν μια ή δυο φορές.
Πού οδηγούσε αυτή η χαλαρότητα όμως; Σε μια βρεφική εξάρτηση από τον άλλον. Βολική, πάρα πολύ βολική. Αλλά πόσο να ζήσει εξαρτημένος κανείς;
Κάποιες φορές τελευταία είχε σκεφτεί την αυτοκτονία. Τελευταία του πέρασε. Σκέφτηκε, πού να πας ρε μαλάκα στο απόλυτο μαύρο, στο απόλυτο τίποτα; Δεν πίστευε σε επόμενες ζωές και παρόμοιες πίπες. Ένας απλός μετασχηματισμός ενέργειας. Μια αύξηση της εντροπίας. Μια μείωση της οργανωτικής δομής του εγκεφάλου του. Ο τερματισμός της συνείδησης. Όχι, καλά είμαστε ακόμη. Μάλιστα, ίσως είμαστε και ευτυχισμένοι, αν και μόνοι τις περισσότερες φορές.
Αλλά ήταν επιλογή του να είναι πιότερο μόνος παρά μαζί της. Μόνος με τις μελέτες του τις επιστημονικές. Μόνος του με τις μουσικές. Μόνος του με τους περιπάτους στην πόλη που διάλεξε να ζει. Μόνος ακούγοντας τις φωνές των άλλων. Μόνος απέναντι σε ένα σύμπαν που δύσκολα συγχωρεί λάθη. Αλλά και μαζί της στον κόσμο του. Μαζί του, να κάνει περισσότερο πικάντικη την ζωή του. Μαζί του, άλλο ένα πολύπλοκο σύστημα, και πόσο του άρεσαν τα πολύπλοκα συστήματα. Αυτό ήταν τελικά αυτή; Άλλο ένα αντικείμενο μελέτης; Όχι ένα αντικείμενο πόθου; Ήταν μια σταθερή κατάσταση ή μια έκρηξη υπερκαινοφανούς; Ακόμη και οι σταθερές καταστάσεις όμως, ακόμη και το κβαντικό κενό, ακόμη και η θεμελιώδης ενεργειακή κατάσταση, εμφανίζουν πλήθος σωματιδίων και μετά τα εξαφανίζουν. Ακόμη και οι σταθερές καταστάσεις έχουν μια δική τους λεπτή ομορφιά. Και χρειάζεται μια σταθερότητα για να υπάρξει εξέλιξη. Χρειάζεται μια σταθερότητα για να υπάρξει μέλλον. Χρειάζεται συνέπεια. Λούπα ανατροφοδότησης. Έτσι εξελίσσεται ένα πολύπλοκο σύστημα.
Καθόταν στην πλατεία με τους μεγάλους φοίνικες χτες, αφότου είχε κλείσει το τηλέφωνο (αυτήν είχε πάρει) και πίνοντας μια μπύρα σκεφτόταν. Παρατηρούσε τα άδεια τετραγωνικά μέτρα γύρω του. Έναν άνθρωπο στα είκοσι μέτρα σε ένα άλλο παγκάκι. Κάποιο φως στο διαμέρισμα της απέναντι πολυκατοικίας. Ένιωθε ένα χάδι μοναξιάς, μια νότα μελαγχολίας.
Μετά από λίγο σηκώθηκε και πήγε σπίτι.
Στην αρχή την ακολουθούσε με την θέλησή του. Κατά κάποιον τρόπο είχε υποταχτεί στο οργανωμένο χάος της. Στο γέλιο της. Στην φωνή της. Αλλά σταδιακά άρχισε να αναπτύσσει μέσα του, όπως πάντα έκανε, φωνές αντίστασης, φωνές αντίδρασης.
Παρατήρησε πως όποτε πήγαινε με τα νερά της, με την θέλησή του, με την υποταγμένη θέλησή του, ζούσε εν χαλαρώ. Μια πρωτόγνωρη χαλαρότητα, ή μάλλον καλύτερα, μια χαλαρότητα που την είχε ζήσει και στο παρελθόν μια ή δυο φορές.
Πού οδηγούσε αυτή η χαλαρότητα όμως; Σε μια βρεφική εξάρτηση από τον άλλον. Βολική, πάρα πολύ βολική. Αλλά πόσο να ζήσει εξαρτημένος κανείς;
Κάποιες φορές τελευταία είχε σκεφτεί την αυτοκτονία. Τελευταία του πέρασε. Σκέφτηκε, πού να πας ρε μαλάκα στο απόλυτο μαύρο, στο απόλυτο τίποτα; Δεν πίστευε σε επόμενες ζωές και παρόμοιες πίπες. Ένας απλός μετασχηματισμός ενέργειας. Μια αύξηση της εντροπίας. Μια μείωση της οργανωτικής δομής του εγκεφάλου του. Ο τερματισμός της συνείδησης. Όχι, καλά είμαστε ακόμη. Μάλιστα, ίσως είμαστε και ευτυχισμένοι, αν και μόνοι τις περισσότερες φορές.
Αλλά ήταν επιλογή του να είναι πιότερο μόνος παρά μαζί της. Μόνος με τις μελέτες του τις επιστημονικές. Μόνος του με τις μουσικές. Μόνος του με τους περιπάτους στην πόλη που διάλεξε να ζει. Μόνος ακούγοντας τις φωνές των άλλων. Μόνος απέναντι σε ένα σύμπαν που δύσκολα συγχωρεί λάθη. Αλλά και μαζί της στον κόσμο του. Μαζί του, να κάνει περισσότερο πικάντικη την ζωή του. Μαζί του, άλλο ένα πολύπλοκο σύστημα, και πόσο του άρεσαν τα πολύπλοκα συστήματα. Αυτό ήταν τελικά αυτή; Άλλο ένα αντικείμενο μελέτης; Όχι ένα αντικείμενο πόθου; Ήταν μια σταθερή κατάσταση ή μια έκρηξη υπερκαινοφανούς; Ακόμη και οι σταθερές καταστάσεις όμως, ακόμη και το κβαντικό κενό, ακόμη και η θεμελιώδης ενεργειακή κατάσταση, εμφανίζουν πλήθος σωματιδίων και μετά τα εξαφανίζουν. Ακόμη και οι σταθερές καταστάσεις έχουν μια δική τους λεπτή ομορφιά. Και χρειάζεται μια σταθερότητα για να υπάρξει εξέλιξη. Χρειάζεται μια σταθερότητα για να υπάρξει μέλλον. Χρειάζεται συνέπεια. Λούπα ανατροφοδότησης. Έτσι εξελίσσεται ένα πολύπλοκο σύστημα.
Καθόταν στην πλατεία με τους μεγάλους φοίνικες χτες, αφότου είχε κλείσει το τηλέφωνο (αυτήν είχε πάρει) και πίνοντας μια μπύρα σκεφτόταν. Παρατηρούσε τα άδεια τετραγωνικά μέτρα γύρω του. Έναν άνθρωπο στα είκοσι μέτρα σε ένα άλλο παγκάκι. Κάποιο φως στο διαμέρισμα της απέναντι πολυκατοικίας. Ένιωθε ένα χάδι μοναξιάς, μια νότα μελαγχολίας.
Μετά από λίγο σηκώθηκε και πήγε σπίτι.
Παρασκευή 9 Ιανουαρίου 2015
Κυνηγημένος
Μετράς τα λόγια και τις πράξεις σου
Ομοίως και τις υποσχέσεις
Εύκολα δεν δίνεις πια
Δεν θες να ξέρουν τι σκέφτεσαι
Και όμως φτιάχνεις δημόσιο blog
Κάτω από την ψεύτικη ασφάλεια του ψευδωνύμου
Δεν είδαμε πόσο εύκολα έπιασαν και τον Παστίτσιο
Κανείς δεν είναι ασφαλής στο διαδίκτυο
Ίσως μονάχα άμα κρύβεσαι πίσω από proxies και Tor
Αλλά και πάλι
Καμιά βεβαιότητα
Καμιά ασφάλεια
Συνέχισε να τρέχεις μακρυά
Πάντα στο ίδιο σημείο
Θα επιστρέφεις
Φυλακή
Ομοίως και τις υποσχέσεις
Εύκολα δεν δίνεις πια
Δεν θες να ξέρουν τι σκέφτεσαι
Και όμως φτιάχνεις δημόσιο blog
Κάτω από την ψεύτικη ασφάλεια του ψευδωνύμου
Δεν είδαμε πόσο εύκολα έπιασαν και τον Παστίτσιο
Κανείς δεν είναι ασφαλής στο διαδίκτυο
Ίσως μονάχα άμα κρύβεσαι πίσω από proxies και Tor
Αλλά και πάλι
Καμιά βεβαιότητα
Καμιά ασφάλεια
Συνέχισε να τρέχεις μακρυά
Πάντα στο ίδιο σημείο
Θα επιστρέφεις
Φυλακή
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)