Ξύπνησε έντρομος. Ψέμματα. Πιο πολύ προβληματισμένος παρά έντρομος. Την είδε στον ύπνο του μετά από καιρό να του λέει πως θα φύγει. Τόσο καιρό που έκανε να την δει στον ξύπνιο του, σαν να γαλήνεψε. Όχι επειδή θα έφευγε. Την ένιωθε μακρυά του τον τελευταίο καιρό εξάλλου. Μα επειδή αποδέχτηκε και συνήθισε την μοναξιά του. Ίσως και να την αγάπησε πάλι. Θέλοντας και μη η πληθωρική περσόνα της του επέβαλλε τον ρυθμό της.
Στην αρχή την ακολουθούσε με την θέλησή του. Κατά κάποιον τρόπο είχε υποταχτεί στο οργανωμένο χάος της. Στο γέλιο της. Στην φωνή της. Αλλά σταδιακά άρχισε να αναπτύσσει μέσα του, όπως πάντα έκανε, φωνές αντίστασης, φωνές αντίδρασης.
Παρατήρησε πως όποτε πήγαινε με τα νερά της, με την θέλησή του, με την υποταγμένη θέλησή του, ζούσε εν χαλαρώ. Μια πρωτόγνωρη χαλαρότητα, ή μάλλον καλύτερα, μια χαλαρότητα που την είχε ζήσει και στο παρελθόν μια ή δυο φορές.
Πού οδηγούσε αυτή η χαλαρότητα όμως; Σε μια βρεφική εξάρτηση από τον άλλον. Βολική, πάρα πολύ βολική. Αλλά πόσο να ζήσει εξαρτημένος κανείς;
Κάποιες φορές τελευταία είχε σκεφτεί την αυτοκτονία. Τελευταία του πέρασε. Σκέφτηκε, πού να πας ρε μαλάκα στο απόλυτο μαύρο, στο απόλυτο τίποτα; Δεν πίστευε σε επόμενες ζωές και παρόμοιες πίπες. Ένας απλός μετασχηματισμός ενέργειας. Μια αύξηση της εντροπίας. Μια μείωση της οργανωτικής δομής του εγκεφάλου του. Ο τερματισμός της συνείδησης. Όχι, καλά είμαστε ακόμη. Μάλιστα, ίσως είμαστε και ευτυχισμένοι, αν και μόνοι τις περισσότερες φορές.
Αλλά ήταν επιλογή του να είναι πιότερο μόνος παρά μαζί της. Μόνος με τις μελέτες του τις επιστημονικές. Μόνος του με τις μουσικές. Μόνος του με τους περιπάτους στην πόλη που διάλεξε να ζει. Μόνος ακούγοντας τις φωνές των άλλων. Μόνος απέναντι σε ένα σύμπαν που δύσκολα συγχωρεί λάθη. Αλλά και μαζί της στον κόσμο του. Μαζί του, να κάνει περισσότερο πικάντικη την ζωή του. Μαζί του, άλλο ένα πολύπλοκο σύστημα, και πόσο του άρεσαν τα πολύπλοκα συστήματα. Αυτό ήταν τελικά αυτή; Άλλο ένα αντικείμενο μελέτης; Όχι ένα αντικείμενο πόθου; Ήταν μια σταθερή κατάσταση ή μια έκρηξη υπερκαινοφανούς; Ακόμη και οι σταθερές καταστάσεις όμως, ακόμη και το κβαντικό κενό, ακόμη και η θεμελιώδης ενεργειακή κατάσταση, εμφανίζουν πλήθος σωματιδίων και μετά τα εξαφανίζουν. Ακόμη και οι σταθερές καταστάσεις έχουν μια δική τους λεπτή ομορφιά. Και χρειάζεται μια σταθερότητα για να υπάρξει εξέλιξη. Χρειάζεται μια σταθερότητα για να υπάρξει μέλλον. Χρειάζεται συνέπεια. Λούπα ανατροφοδότησης. Έτσι εξελίσσεται ένα πολύπλοκο σύστημα.
Καθόταν στην πλατεία με τους μεγάλους φοίνικες χτες, αφότου είχε κλείσει το τηλέφωνο (αυτήν είχε πάρει) και πίνοντας μια μπύρα σκεφτόταν. Παρατηρούσε τα άδεια τετραγωνικά μέτρα γύρω του. Έναν άνθρωπο στα είκοσι μέτρα σε ένα άλλο παγκάκι. Κάποιο φως στο διαμέρισμα της απέναντι πολυκατοικίας. Ένιωθε ένα χάδι μοναξιάς, μια νότα μελαγχολίας.
Μετά από λίγο σηκώθηκε και πήγε σπίτι.
Στην αρχή την ακολουθούσε με την θέλησή του. Κατά κάποιον τρόπο είχε υποταχτεί στο οργανωμένο χάος της. Στο γέλιο της. Στην φωνή της. Αλλά σταδιακά άρχισε να αναπτύσσει μέσα του, όπως πάντα έκανε, φωνές αντίστασης, φωνές αντίδρασης.
Παρατήρησε πως όποτε πήγαινε με τα νερά της, με την θέλησή του, με την υποταγμένη θέλησή του, ζούσε εν χαλαρώ. Μια πρωτόγνωρη χαλαρότητα, ή μάλλον καλύτερα, μια χαλαρότητα που την είχε ζήσει και στο παρελθόν μια ή δυο φορές.
Πού οδηγούσε αυτή η χαλαρότητα όμως; Σε μια βρεφική εξάρτηση από τον άλλον. Βολική, πάρα πολύ βολική. Αλλά πόσο να ζήσει εξαρτημένος κανείς;
Κάποιες φορές τελευταία είχε σκεφτεί την αυτοκτονία. Τελευταία του πέρασε. Σκέφτηκε, πού να πας ρε μαλάκα στο απόλυτο μαύρο, στο απόλυτο τίποτα; Δεν πίστευε σε επόμενες ζωές και παρόμοιες πίπες. Ένας απλός μετασχηματισμός ενέργειας. Μια αύξηση της εντροπίας. Μια μείωση της οργανωτικής δομής του εγκεφάλου του. Ο τερματισμός της συνείδησης. Όχι, καλά είμαστε ακόμη. Μάλιστα, ίσως είμαστε και ευτυχισμένοι, αν και μόνοι τις περισσότερες φορές.
Αλλά ήταν επιλογή του να είναι πιότερο μόνος παρά μαζί της. Μόνος με τις μελέτες του τις επιστημονικές. Μόνος του με τις μουσικές. Μόνος του με τους περιπάτους στην πόλη που διάλεξε να ζει. Μόνος ακούγοντας τις φωνές των άλλων. Μόνος απέναντι σε ένα σύμπαν που δύσκολα συγχωρεί λάθη. Αλλά και μαζί της στον κόσμο του. Μαζί του, να κάνει περισσότερο πικάντικη την ζωή του. Μαζί του, άλλο ένα πολύπλοκο σύστημα, και πόσο του άρεσαν τα πολύπλοκα συστήματα. Αυτό ήταν τελικά αυτή; Άλλο ένα αντικείμενο μελέτης; Όχι ένα αντικείμενο πόθου; Ήταν μια σταθερή κατάσταση ή μια έκρηξη υπερκαινοφανούς; Ακόμη και οι σταθερές καταστάσεις όμως, ακόμη και το κβαντικό κενό, ακόμη και η θεμελιώδης ενεργειακή κατάσταση, εμφανίζουν πλήθος σωματιδίων και μετά τα εξαφανίζουν. Ακόμη και οι σταθερές καταστάσεις έχουν μια δική τους λεπτή ομορφιά. Και χρειάζεται μια σταθερότητα για να υπάρξει εξέλιξη. Χρειάζεται μια σταθερότητα για να υπάρξει μέλλον. Χρειάζεται συνέπεια. Λούπα ανατροφοδότησης. Έτσι εξελίσσεται ένα πολύπλοκο σύστημα.
Καθόταν στην πλατεία με τους μεγάλους φοίνικες χτες, αφότου είχε κλείσει το τηλέφωνο (αυτήν είχε πάρει) και πίνοντας μια μπύρα σκεφτόταν. Παρατηρούσε τα άδεια τετραγωνικά μέτρα γύρω του. Έναν άνθρωπο στα είκοσι μέτρα σε ένα άλλο παγκάκι. Κάποιο φως στο διαμέρισμα της απέναντι πολυκατοικίας. Ένιωθε ένα χάδι μοναξιάς, μια νότα μελαγχολίας.
Μετά από λίγο σηκώθηκε και πήγε σπίτι.
